Annie Lennox urodziła się w 1954 roku w szkockim Aberdeen. Ukończyła Królewską Akademię Muzyczną w Londynie. Klasyka szybko się jej jednak znudziła (grała na flecie). Przez trzy lata śpiewała w grupie The Tourists, potem założyła razem z Davidem Stewartem duet Eurythmics. Łącznie wydali 14 albumów. Ostatni studyjny - "Peace" - ukazał się w 1999 roku.

Wokalistka wydała także trzy solowe płyty. Debiutancka "Diva" (1992) zyskała status poczwórnej platyny w Wielkiej Brytanii i potrójnej w USA. Najmniej zachwyciło "Bare" z 2003, które osiągnęło tylko złoto. Mimo tego małego załamania (i osiągnięcia wieku 50 lat) Lennox postanowiła kontynuować karierę.

Skutkiem tej decyzji było wydanie na początku października kolejnego studyjnego krążka solowego. "Songs of Mass Destruction" wzbudzał duże zainteresowanie na długo przed datą premiery. A to za sprawą ładunku emocjonalnego, który zawiera, oraz ważnych problemów globalnych, które porusza (Irak, AIDS, globalne ocieplenie).

Płytę otwiera spokojne, ale melodyjne "Dark Road" - dość słabe jak na pierwszy utwór na płycie. Znacznie lepiej prezentują się dynamiczne, rockowe "Ghost In My Machine" czy przypominające współczesne pomysły Rolling Stones "Womankind".

Najwięcej emocji jest w utworze "Sing". Lennox zaprosiła tu 23 piosenkarki, wśród nich Anastacię, Dido, Celine Dion, Madonnę, Pink czy Shakirę. Kawałek określono mianem "feministycznego hymnu". I choć nie jest źle nagrany, słucha się go z pewną rezerwą.

"Songs of Mass Destruction" to zbiór naprawdę niezłych, pomysłowych piosenek. Niestety Lennox, próbując najwyraźniej ratować swoją podupadającą karierę, dała się porwać modzie na polityczną poprawność. Dodała do płyty mnóstwo przekazów z pogranicza świata polityki i społecznych patologii. Z tymi ostatnimi na pewno trzeba walczyć, ale raczej nie w taki sposób.

Wojtek Wowra